Araştırmacıların bulguları, karasal ve okyanusal karbon alımını simüle eden birçok iklim modelini sorguluyor. Bu modellerin bir kısmı karasal karbon alımının artacağını öngörmüştü. Ancak veriler, karasal karbon yutaklarının beklenildiği gibi önemli ölçüde değişmediğini, aksine emdikleri karbon miktarının azaldığını gösteriyor.
Teorilerden biri, ormansızlaşma ve diğer arazi kullanım değişikliklerinin atmosfere daha fazla karbondioksit salmış olabileceğini öne sürüyor. Bu araştırma sayesinde iklim bilimcileri, karasal ekosistemlerin karbonu nasıl emdiğini doğru bir şekilde yansıtabilmek için iklim modellerini yeniden ayarlamak zorunda kalabilir.
Phys.org’un belirttiğine göre, CO₂ emisyonlarının en önemli sonuçlarından biri okyanuslardaki karbon yutaklarının neden olduğu asitlenmedir. Okyanuslar daha fazla CO₂ emdikçe, bu süreçteki kimyasal reaksiyonlar deniz suyunun pH’ını düşürerek suyu daha asidik hale getiriyor.
Daha sıcak sular, soğuk sulara göre daha az karbondioksit tutabilir. Sıcaklıklar yükseldikçe okyanusların karbon emme kapasitesi de azalabilir. Ayrıca, ısınan yüzey suları daha derindeki soğuk okyanus sularıyla karışmıyor; bu da uzun vadeli bir karbon depolama mekanizması olarak işlevini yitirebilecek bir durumu ortaya çıkarıyor.
Çalışmanın baş yazarının daha önce belirttiği gibi, bu karbon yutakları olmasaydı “çok farklı bir gezegende yaşıyor olurduk.” Son araştırmanın, bilim insanlarına gezegenin artan karbondioksit seviyeleriyle nasıl başa çıktığına dair en güncel bilgileri sağlaması umuluyor.
Çalışma, gözlemlerinin bazı süreç tabanlı modellerin gelecekteki iklim koşullarını doğru bir şekilde tahmin etme yeteneğini sorguladığı sonucuna varıyor.
